Ոնց էլ շպրտես՝ կատվի նման թաթերին է կանգնում

Տեսնես կլինի՞ մի հինգշաբթի, որ օրվա լրահոսում կարդանք. «ԶԼՄ-ները բոյկոտեցին կառավարության նիստին հաջորդող ճեպազրույցները»: Ա՜յ թե ցնցակաթված կլիներ վարչախմբի ու դրա պարագլխի համար: Եվ ինչու՞ միայն հինգշաբթի, ցանկացած օր կարելի է բոյկոտել սրա ու սրանց մասնակցությամբ որևէ միջոցառում՝ թողնելով անձնական օգտագործման լրատվամիջոցների ու մասսայական տեսարաններ ապահովող «ռուսլանների» հույսին: Միևնույն է, ինչ սուր հարցեր էլ տաք, կատվի նման սա մեջքը գետնին տվողը չի, թաթերի վրա է կանգնելու միշտ, դեռ մի բան էլ մռլտա վրաներդ, թե նախկինների պատվերով եկել-մխտռում եք իրենց «ինքնիշխան» գործունեությունը:

Չէ, միամիտ չեմ, ինչքան չլինի, «եռսուն-քառսուն տարվա վոժդ» եմ, մեդիա-համքարության խոհանոցն էլ գիտեմ, միջանցքն ու հյուրասենյակն էլ, դեռ արտաքնոցն էլ՝ վրադիր, բայց անհնարինը ակնհայտ տեսնելու ցանկությունը գլուխ է բարձրացնում երբեմն ու ստիպում մտածել, թե լրատվական դաշտում եղանակ ստեղծող գործընկերներս մի օր էդ բոյկոտ կոչվածն իրոք գլուխ կբերեն: Թեկուզ՝ սեփական գլխից վեր թռչելու կամ, Բարոն Մյունհաուզենի պես, սեփական մազերից բռնած ճահճից դուրս պրծնելու գնով: Ի վերջո, բոլորս ենք էսօր միչև գոտկատեղ էդ անիծյալ ճահճում, չարաղետ դրածոներն էլ ձեռքերն են շփում, թե երբ է տիղմը վերջնականապես փակելու իրենց հետ աչքով-աչք չունեցողներիս բերանը: Սրանց հարցեր տալն ու էդ ձևով իբր նեղը գցելն արդեն և վաղուց անիմաստ է, հատկապես՝ գլխավոր չարաղետին: Բոլորիս լավ հայտնի տերերն է՛ն կարգի նեղն են գցել սրան, որ աչքին բան չի երևում՝ սեփական մորթն ու ստացած փողերը փրկելուց բացի: Կապիկությունների շքահանդես է բացել, «չարչու կերպ մտած» ընկել դռնեդուռ՝ «հե՜յ, լավ մարջան-ապարանջան»-բռոշկա-մռոշկա է խաղացնում՝ էն դյուրահավատ խալխի խելքը ևս մի անգամ ուտելու համար: Հիմա արժի՞ սրան լուրջ դեմքով խորաթափանց հարցեր տալ: Որ ի՞նչ: Ցինիզմի դասականներին տված ու անցած, ողջ ու հանգուցյալ բոլոր սոփեստների գլուխը լվացած ենոքավանցու «կուկուռուզին» էլ չեն ձեր սուրսայր «թոթովանքները»: Ինքն ուրիշ խնդիր ունի լուծելու և լավ էլ լուծում է, ընդ որում, նաև ձե՛ր օգնությամբ: Իսկ այ ձեր լռությունից վախենում է մահու չափ, չկասկածեք: Մի անգամ գոնե փորձեք բոյկոտել սրա ասուլիս-մասուլիս, հանդիպում-մանդիպում, այցեր-մայցերն, ու արդյունքը սպասել չի տա: «Եռսուն-քառսուն տարվա վոժդ եմ, չիդե՞մ…» ինչ եմ ասում:

Լիլի Մարտոյան

Հեղինակի նյութեր

• Կամ սա մեզ կտանի «զագս»՝ ընտրությունների, կամ մենք կտանենք սրանց «դատախազի» մոտ
• Որտեղ բարակ է` էնտեղ կկտրի
• Նիկոլավարակը փոխակերպվեց նիկոլախտի, նույնքան վտանգավոր շրջապատի համար, որքան՝ ժանտախտը
• Դեմագոգիան է սրա անփոխարիների զենքը
• Ձեր երազած Հայաստանը «երկրի հակառակ կողմում» է
• Թղթե շերեփն էլ կառնեն ձեռքներիցս՝ չկասկածեք
• Նորից ամառ
• Մի բան հաստատ էն չի
• Բայց էս ի՜նչ տողատակող ժողովուրդ ենք ֆեյսբուքահայերս
• Լավ մոռացված հին ստատուս, որ ամենանորն է
• Մարտի 32
• Ողորմի Ցուկերբերգի անցավորներին
• Համապատասխան վակցինա դեռ չի հայտնաբերվել
• Ջրից չոր դուրս բերել ջանացողների ալիբին
• Չորս տարի էլ անցավ, ու դեռ խոսում է
• Նզովք
• ՈՒնենք չտեսորեն շլացած, գեղցիաբար շփացած, անհուսորեն փչացած իշխանիկներ
• Հարափոփոխ աշխարհում ոչինչ հաստատուն գոյություն չունի
• Գավառական փահլևանություն իրական «գետնին վրա»
• Վիրտուալ դոնքիշոտներ

Մեկնաբանություններ